Героин афганец Великий Устюг

Все началось, когда я однажды задумался о том, где взять деньжат. Кидаюсь я поиски в интернете, и тут налетает на глаза реклама закладок. Я думаю: "Еб твою мать, это мой шанс!" Я на свою телегу (да-да, я не аутентичный пацан, а телегу юзаю) пишу дропу, где-то человеку с нехилым багажом вирусов и спросам, пардон, по блату заказываю пакетик." Ну, что, чуваки, мне привезли на дом эту цацу, и я, конечно же, сразу же принялся ее задвигать. Она оказалась лучше, чем все эти кислотные плюшки, которыми я юзал раньше. Я начал чиллить, погружаться в мир нирваны и забывать о своих проблемах. А потом проходит неделя, и я осознаю, что на билетах в первый ряд на концерт Черриз, пиве и семечках деньжат уже нет. Я вкатываюсь в панику, ведь деньги нужны были срочно! И тут я вспоминаю, что можно всегда пропахать их на водительские права! Вам знакомо это чувство, когда ты знаешь, что сейчас оказываешься на грани закона, но тебе похуй? Я ж ведь алкаш-комик, и мне все равно, что люди думают о моей криминальности! Так что, решено: я иду в ГИБДД и начинаю процесс получения водительского удостоверения. Документы смотрят втихаря и говорят, что я молодец, что пошел с этой инициативой. Я вижу, что у них в глазах одобрение, понимаете, и это меня разогревает! Я же реально огонь чувак, а не какой-то петух, что залез на наркоту и блин сдуру просил права! Дальше, чуваки, началась настоящая эпопея. Я оказываюсь на практическом экзамене. И тут меня берет, братцы, тошнота. Я же подумал: "Блядь, я отжог до экзамена. Что теперь делать?!" В общем, дятлов моих в ГИБДД - никогда не вводи в курс дела!

Но, сука, мне (прости, мама, за мою ругань) повезло! Инструктор оказался кайфовым толстым пацаном, который сам был фанатом наркоты и поэтому пропустил все мои тупые ошибки! Мы с ним сразу сдружились, пилзнули и пошли вместе закрыть все эти формальности!

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!